Altını Çizdiklerim;
*Refah kavramı, İngilizce’de kelime olarak welfare ve daha çok “genel iyi olma hali” manasında ve Arapça kökenli olaraksa “bolluk, zenginlik, rahatlık, varlık” gibi kelime manalarına sahiptir.
*Seçimlerin veya tercihlerin de farklı olmasından kaynaklı olarak bireysel refah, well-being (iyi olma/esenlik) happiness (mutluluk), quality of life (yaşam kalitesi) gibi kavramlar ile aynı zeminde hatta eş anlamlı olarak kullanılabilmektedir.
*Hedonizmden farklı olarak faydacılıkta “azami çoğunluğun azami mutluluğu/refahı” ilkesi söz konusudur, bireysel azınlık duyguları dikkate alınmamaktadır.
*Refah devletinin Batı’da yayılması ve gelişmesi, 1929 Büyük Buhranı sonrası Keynes politikaları ile ilgilidir.
*Sınıflandırma çabalarının sonunda beş refah devleti modellerinden bahsetmek mümkündür. İskandinav, muhafazakar (alman modeli), liberal (usa, canada, england), Güney Avrupa ve Doğu Asya refah modelleri.
*İtidalin sürekliliği fazilet iken, fazlalık veya gereksizliğine ifrat, eksiklik veya ihmaline tefrit denmektedir.
*Şükür ise üç türlüdür: Dil, kalp ve beden ile şükür.
*İslam’da refahın sağlanmasında devletin garantör rolü için de belli bir hiyerarşik düzen söz konusudur. Bu hiyerarşik sistematik, İmam Gazali tarafından zaruretler mertebesinde olan (zaruriyyat), ihtiyaçlar mertebesinde olan (haciyyat) ve güzelleştirme (tahsiniyyat) ve süsleme (tezyinat) mertebesinde olmak üzere üç kısma ayrılmıştır.