Altını Çizdiklerim;
*Annemle babamı her zaman gerçek bir örnek çift olarak gördüm; büyümekte olan çocuğun neredeyse gerilimlerden uzak hoş bir uyumdan başka hiçbir şey algılamadığı o ender evliliklerden biriydi onlarınki. Ne var ki bu uyumun dengesi şöyleydi: Benim sevgili annem babamın istediği herşeyi yapıyordu; babam da benim istediğim her şeyi.
*Benden beklediği şeylerde kendimi ne kadar yetersiz hissedersem, gözüme bir o kadar eleştirel ve otoriter görünüyordu, artık sevgisini de ancak kendimi aşarak elde edebilirmişim gibi geliyordu.
*Yaşam tarzındaki gelişimin sıradan olanı çoğunlukla nadir olandan daha yararlı bulan pratik gereklilikleri burada da bazı güzellikleri engel olarak görüp ortadan kaldırmıştı.
*Onlarda aşkın yegane yolu tabi olmaktı herhalde.
*Bir insan, bizim onda kendimize uygun bulduğumuz yanlarıdan çok farklı değil midir aslında?